| Blogg |
[May. 14th, 2012|04:24 pm] |
Það er orðinn algjör staðalbúnaður enskumælandi rithöfundar að vera með blogg. Ég dauðvorkenni þessu góða og duglega fólki sem vill bara skrifa bækur en útgefendur skikka þá til að blogga vikulega til að halda lesendum við efnið, en aftur á móti kann ég oft vel að meta lesturinn sjálf. Hér eru nokkur blogg sem ég skoða reglulega.
- Maggie Stiefvater
Keypti bók eftir hana fyrir kyndilinn minn um daginn, The Scorpio Races, sem var bara ansi góð. Og hún á skemmtilegt blogg sem fléttar saman hversdagsævintýrum og ritlist.
- Laini Taylor
Ekki man ég hvar ég rakst á blogg þessarar góðu konu, en ég hef kíkt á það öðru hvoru mjög lengi. Það var einhver samstaða um það að hún væri snillingur áður en hún gaf út fyrstu skáldsöguna sína. Umrædd skáldsaga er fín (og nóvellurnar sem á undan komu líka) og hún er skemmtilegur penni. Og með bleikt hár. Hún á barn á svipuðum aldri og mín, sem þýðir að hún á sumpart í sömu glímu og ég. Nema hún á bara eitt barn. Oger ekki með þessa fullu vinnu í mixinu sem ég á yfir höfði mér innan fárra mánaða.
- Maria V. Snyder
Maria Snyder ætlaði að verða veðurfræðingur en varð svo óvart rithöfundur. Bækurnar hennar eru æði.
- Sarah Rees Brennan
Ég hitti þessa stelpu í partýi í London þegar við bjuggum þar og hef fylgst með blogginu hennar árum saman. Hún er tæpu ári yngri en ég, sjúklega sniðug og með margra bóka samning við Simon & Schuster. Og bloggið hennar er mjög fyndið, fjallar bæði um bækurnar hennar og bækur annarra. Oft er hún að reyna að greina bókmenntaleg fyrirbæri - eða skrifa hnittnar endursagnir á vinsælum verkum.
- Richelle Mead
Þessi kona er svo lygilega dugleg að ég skil ekki að hún geti bloggað líka. Hún heldur 3-4 seríum á lofti hverju sinni og dælir út bókum í þeim öllum. Og þær eru meira að segja góðar líka!
- Neil Gaimans
Ég trúi ekki að ég hafi farið svona langt í upptalningunni án þess að muna eftir Neil Gaiman. Hann er sá sem ég les reglulegast og hef lesið lengst. Hann skrifar langa pistla, yfirleitt um það sem á daga hans hefur drifið síðan hann skrifaði síðast, en oft um þrengri málefni.
- Brent Weeks
Brent þessi Weeks ruddist fram á ritvöllinn með því að gefa út þriggja binda fantasíu, alla í einu. Þetta var mjög flott fantasía og bloggið hans er líka alveg ljómandi gott og hann skrifar einmitt talsvert um skrif.
Æ, þau eru mörg önnur, rithöfundabloggin, og eflaust mörg betri. En þetta eru þau sem ég man eftir í bili - og ég á þau þá á vísum stað. Mögulega hefur spriklandi óþolinmóða þriggja mánaða barnið í fanginu á mér þau áhrif að ég læt hér staðar numið í bili.
Þau eru annars ekki mörg íslensku rithöfundabloggin - en þeirra skemmtilegast finnst mér blogg Viktors Arnars, sem er skrifað eingöngu um bækurnar hans. Ágúst Borgþór á sína spretti, en bloggið hans fjallar þó meira um dægurmál, og ég hef yfirleitt ekki eirð í mér tilað lesa blogg af þeim skólanum. Jóhann Þórisson er byrjandi í faginu en duglegur að blogga um það. |
|
|
| 2011 |
[Dec. 31st, 2011|10:48 pm] |
|
|
|
| Saga úr upplestrarlífinu - slice of life |
[Dec. 10th, 2011|05:09 pm] |
Klukkan var 7:20 þegar hún renndi inn á bílaplanið hjá mér í fyrradag. Meira en þrír og hálfur tími í sólarupprás. Eiginmaður og dóttir ennþá steinsofandi í faðmlögum þegar ég læddist út.
Stefnan var tekin á Suðurnesin - við vorum að fara að lesa upp fyrir einhverja 400 grunnskólanema í fjórum hópum og mér fannst að það ætti að vera bannað að vera á Reykjanesbrautinni svona snemma án þess að geta ornað sér við tilhugsun um utanlandsferð.
VIð Jónína Leósdóttir höfum lesið dálítið saman í skólum núna í haust. Það er gott fyrirkomulag - það er skemmtilegra að vera tvær heldur en ein (ég hefði sennilega veslast upp og dáið ef ég hefði átt að mæta einhversstaðar ein þegar törnin var að byrja!), bæði fyrir okkur og áheyrendur. Við þekktumst ekki fyrirfram en lætur ágætlega að vinna saman. Og hún á bíl með nagladekkjum - bíllinn minn er á heilsársdekkjum og hafði að auki drepið á sér í frostinu daginn áður. Ég var ekki spennt fyrir því að vera rafmagnslaus á bílaplani í Garðinum og var því fjarskaþakklát fyrir farið.
Í sumar lét ég það eftir mér að fara í 90% starfshlutfall, svo ég gæti sinnt ýmsum aukaverkefnum meðfram vinnunni. Ég vinn því frá níu til fimm alla daga, nema á fimmtudögum - þá mæti ég ekki fyrr en hálf-fjögur og vinn til hálf-átta. Nú í upplestrarvertíðinni höfum við Jónína því hlaðið öllum upplestrum sem hægt er á fimmtudagana, sem þýðir að þeir hafa tilhneigingu til að verða dálítið langir. Sérstaklega svona á áttunda mánuði meðgöngu.
Vegurinn sem liggur í Garðinn er dálítið eins og heimsendi, svona í myrkri og stórhríð. Við sáum bara 2-3 stikur fram fyrir okkur og höfðum ekki hugmynd um það hversu nálægt við værum bænum. Það var gott að það var ekki þá sem okkur tókst að ganga frá rúðuþurrkunni farþegamegin (hugheilar þakkir til starfsmanns Olís í Njarðvík sem hló ekkert mikið að okkur þegar við bárum okkur upp við hann vegna þessara vandræða, heldur smellti þurrkunni fagmannlega saman á ný á innan við 15 sekúndum), þá stæði leitin að okkur sennilega ennþá yfir.
Við komum hlaupandi inn í Gerðaskóla rétt í þann mund sem hringt var inn í tímann sem okkur hafði verið úthlutað. Jólaskreytt í hólf og gólf og fullur hátíðarsalur af krökkum. Við höfum mest lesið fyrir krakka á sal - skiljanlegt, þar sem skólastjórnendur vilja nýta okkur sem best - sem er oft ágætt, en maður nær auðvitað ekki sömu nánd og í minni hópum og það er lítil von um að fá umræður í gang.
Ég kímdi þegar skólastjórinn nýtti tækifærið þegar hann kynnti okkur og sagði að kirkjuferði væri frestað vegna veðurs. Nemendurnir ráku nefnilega upp harmakvein við þessar fréttir - ég hafði ekki gert mér grein fyrir því hversu vinsælar þessar ferðir væru meðal nemenda, þó það sé augljóst þegar maður hugleiðir málið.
Lesturinn gekk ágætlega. Við Jónína lesum yfirleitt sömu kaflana - það eru ekki svo margir sem henta í þessu samhengi hvað varðar lengd og innihald - svo við erum farnar að þekkja þetta bærilega. Mjög fínt hljóð í hópnum og maður stóð sig að því að hugsa: "Já, einmitt - á landsbyggðinni er ennþá einhver agi á ungdómnum, annað en í sollinum í borginni!" Mjög ósanngjarnt, vegna þess að við höfum víðast hvar fengið fínt hljóð.
En kannski tengir maður helst ljúfar tilfinningar við þennan skóla af því að eftir lesturinn kom í ljós að hjörð af stelpum hafði lesið bækurnar hennar Jónínu og sumar meira að segja Mjólkurfernuskáldið líka. Þær þyrptust í kringum okkur og létu okkur árita (!) bókamerkin okkar. Það var sérstaklega skemmtilegt að detta inn í þennan 12-13 ára gír þegar ég sagði hæðnislega að við svona tækifæri sæi maður eftir því að hafa ekkert lagt upp úr rithöndinni síðan maður var 12 ára, og þrjár stelpur gripu fram í og sögðu, "Nei, þetta er ÓGEÐSLEGA flott hjá þér," með mjög einlægu augnaráði.
Því næst þurftum við að villast um Njarðvík þvera og endilanga í leit að grunnskólanum þar og fengum okkur svo hádegisverð á Kaffitári áður en við drifum okkur til Keflavíkur. Þrír stórir hópar. Jónína keyrði mig svo heim þar sem ég skipti um föt og hljóp svo í vinnuna. Þar var ég við afgreiðslustörf, en skrapp samt frá tölvunni í nokkrar mínútur til að lesa upp úr Mjólkurfernuskáldinu á jólabókaupplestri Bókasafns Kópavogs sem var þetta kvöld.
Það var mjög þreyttur bókavörður sem dróst heim til sín um kvöldið, rúmum tólf tímum eftir að hann lagði af stað, kominn sjö mánuði á leið. En samt svo glaður (þegar hann hætti að væla og hugsaði sig um). Því það eru svo mikil foréttindi að upplifa svona dag. Lenda í lífshættu í góðum félagsskap, hitta skemmtilega kennara og nemendur á framandi slóðum, mæta svo í vinnuna (sem bæði er skemmtileg og sér manni fyrir reglulegum launagreiðslum!) og halda þaðan heim í faðm eiginmanns og barns. Eiginmanns sem sinnir téðu barni í einu og öllu á meðan kona hans pjattast í svona sérverkefnum og kemur heim svo úrvinda að hún getur ekki verið til nokkurs gagns, hvorki við barnauppeldi né heimilishald. |
|
|
| Bein útsending úr stofunni |
[Oct. 16th, 2011|09:32 pm] |
Það er að ýmsu að hyggja þegar maður á von á barni. Nú er minna en ársþriðjungur í komu sonarins og því veitir ekki af að setja fútt í nafnavalið.
Verðandi móðir: Kannski ætti hann bara að heita Bubbi...
Verðandi faðir: Bubbi?
Verðandi móðir: Já, svo Freydís geti sagt það. Það er ferlega leiðinlegt ef hún getur ekki sagt nafnið hans árum saman.
Verðandi faðir: Já, þú meinar... En hvað með Laufey? Hún getur svo vel sagt það.
Verðandi móðir: Laufey?
Verðandi faðir: Já, það er nú í fjölskyldunni og svona.
Verðandi móðir: Laufey Hauksson?
Verðandi faðir: Sko, ég sagði ekkert að þetta væri gallalaus tillaga! |
|
|
| Þakkir |
[Oct. 11th, 2011|10:00 pm] |
Hvað eiga æskuvinkonur litlu systur minnar, hárgreiðslukona mömmu minnar, barnapían mín úr æsku (ásamt móður sinni og dóttur) og gamall vinnufélagi sameiginlegt? Jú, allt þetta fólk var á meðal þeirra tuga sem komu í útgáfuboðið vegna útgáfu Játninga mjólkurfernuskálds í dag. Fjöldi vina okkar Hauks beggja, gamlir kunningjar úr Vesturbænum, ættingjar okkar beggja og vinnufélagar mínir flykktust í Bókabúð Máls og menningar við Laugaveg og hlógu að bröndurunum mínum og glöddust með mér.
Íbúðin lítur út eins og hér starfi meðalstór blómasali og ég er við það að bráðna úr þakklæti. |
|
|
| Djúpa laugin |
[Oct. 6th, 2011|01:51 pm] |
Ég reyni að skrifa ekki neitt mjög persónulega á þetta blogg. Harðar umræður fyrir nokkrum árum um svokölluð tepokablogg gengu nærri mér og ég fór að hafa færslurnar stöðugt ópersónulegri (sagan af kanínunni var auðvitað óhjákvæmileg undantekning).
Þess vegna hefur mér ekki dottið í hug að skrifa um útgáfu unglingabókarinnar minnar, Játninga mjólkurfernuskálds, þó að allur aðdragandinn hafi verið mjög skemmtilegur og áhugaverður. Og svoleiðis sögur séu eitthvað sem ég myndi lepja upp hjá einhverjum öðrum. En ekki vildi ég neinn tepokabloggari vera.
En nú er svo komið að ég fæ ekki orða bundist um persónulega upplifun tengda því öllu. Tilfinningarnar eru of stórar til að rúmast í Facebook-status, sjokkið of mikið til að verða hamið í raunheimum einum saman.
Ég á nefnilega að lesa upp úr bókinni í fyrsta sinn á sunnudaginn, þó svo að hún komi ekki út fyrr en á þriðjudag. Gott og vel - ég er svo sem í æfingu eftir að hafa lesið bókina inn á Blindrabókasafninu (og svo er ég náttúrulega hámenntuð frá leiklistardeild í útlöndum, sko.). En, hérna... þessi frumraun mín mun fara fram... Á miðju gólfi í Smáralind. Á afmælishátíð verslunarinnar.
( Dagskráin )
Að segja að ég sé skelfingu lostin er trénað orðalag sem getur engan vegin náð utan um það sem kemur fyrir mig þegar ég hugsa til þess að eiga að standa við hlið Þórarins Eldjárns og lesa unglingabókina mína í sæg af fólki á þönum sem er saman komið til að fagna afmæli verslunarmiðstöðvar og gera góð kaup. Ná góðum tengslum við áheyrendur, hvað?
Svo, hérna... Óskið mér góðs gengis? |
|
|
| Freistarinn á bókasafninu |
[Oct. 5th, 2011|09:46 pm] |
Það er með vinnuna mína eins og flestar vinnur - það er mest gaman þegar maður getur hjálpað fólki. Hvort sem það er að leita að hálfgleymdu kvæði eða er að endurnýja sólpallinn og þarf leiðbeiningar.
Á þessum árstíma er maður mikið að aðstoða menntaskólanemendur að skrifa ritgerðir um "einhvern gaur sem ENGINN hefur heyrt um." Það er stundum pínulítið erfitt að halda andlitinu þegar í ljós kemur hver þessi meintu nóboddí eru, en auðvitað aðstoðar maður eftir megni við að finna heimildir.
Líf upplýsingabókavarðarins - og raunar landsmanna allra, þó þeir viti það ekki alveg allir - breyttist til batnaðar fyrr á þessu ári þegar samþætt leitargátt fyrir landið var opnuð. Þar getur maður leitað samtímis í Gegni, á Tímarit.is, Bækur.is, Hvar.is og Skemmunni. Þar fær maður miklu betri upplýsingar en með því að leita bara í Gegni og miklu hraðar en maður fékk þær áður með því að elta allar þessar leitarvélar eina í einu.
Það er dálítið spaugilegt samt hvernig ungmennin horfa á mann þegar maður biður um að netfang svo hægt sé að senda þeim hlekki á rafrænar heimildir.
Bókavörður: Já, þetta er sko á netinu, en þetta er samt ekki svona "netheimild" eins og ég er viss um að kennarinn þinn hefur bannað þér að nota.
Lánþeginn er vantrúaður á svipinn.
Bókavörður: Hreina satt - þetta er alvöru bók/tímarit/ritgerð!
Lánþegi: ...
Bókavörður: Sko, horfum á þetta svona. Kennarinn þinn getur ekki vitað að þú hafir ekki farið á Þjóðarbókhlöðuna og sótt þessa bók frá 1916.
Lánþegi lítur út eins og bókavörðurinn sé hinn vondi sjálfur, kominn að bjóða eitthvað sem er allt, alltof gott til að geta talist satt.
Bókavörður (róandi): Myndi ég ljúga að þér?
Lánþegi sendir bókaverði sólskinsbros og gefur fúslega upp netfangið sitt. |
|
|
| Ellin |
[Sep. 30th, 2011|12:38 pm] |
Aldurinn getur læðst aftan að mér. Ég áttaði mig á þessu þegar ég hrifsaði albrúnan banana úr höndum eiginmannsins sem ætlaði að fara að henda honum. Fráleitt, þar sem bananinn var rétt búinn að ná ákjósanlegum þroska.
Og þá mundi ég að mamma vildi alltaf brúna banana þegar ég var barn og mér fannst það fá-rán-legt að vilja éta skemmdan mat.
Svona fetar maður alltaf í fótspor formæðranna, hvort sem manni líkar betur eða verr. Ég verð orðin að Stefaníu langömmu áður en ég veit af. |
|
|
| iPad fyrir börn |
[Sep. 26th, 2011|06:19 pm] |
Við hjónin keyptum iPad fyrir skemmstu og höfum eiginlega ekki séð hann síðan, því sú tveggja ára sleppir helst ekki af honum hendinni. Hún er að sjálfsögðu mjög hænd að Youtube og bjargar sér sjálf um að sækja sér Stubba-myndbönd, en við höfum líka sótt mörg ódýr og ókeypis forrit handa henni sem hún kann vel að meta. Ég var búin að lofa að minnsta kosti tveimur mömmum að senda þeim lista yfir uppáhaldsforritin okkar en ákvað að það væri betri samfélagsþjónusta að setja listann upp sem bloggfærslu, þar sem ókunnugir gætu mögulega hnotið um hana sér til gagns.
Þetta eru bara þau forrit sem best hafa fallið í kramið, við höfum sótt ýmis fleiri án þess að hún hafi kunnað að meta þau.
- Animals Coloring Book Free - Litabók, mjög einföld. Maður velur lit og potar svo á flötinn sem á að lita og hann þekst allur. Létt-útgáfan er ókeypis, svo er hægt að kaupa aðgang að fleiri myndum. Það fylgja samt 48 ókeypis myndir svo það dugar eitthvað.
- 123 Domino - Púsluspil sem þjálfar líka að para liti. Sjö borð eru ókeypis. Ég hefði haldið að þetta væri of erfitt fyrir tveggja ára, en Freydís er alsæl að leika með þetta
- Virtuoso - hljómborð. Augljós hugmynd fyrir snertiskjá, þegar er búið að nefna það! Hægt að skipta skjánum í tvennt svo tveir spila í einu.
- Paint Sparkles Draw - fingramálning. Það kemur tónlist og svona smá glimmer þegar maður málar.
- I Hear Ewe - myndir af dýrum og svo heyrist viðeigandi hljóð þegar þú potar í myndirnar. Forritið segir líka hvað þau heita á ensku, en það er hægt að taka það af.
- Toddler Puzzle Shapes - hér á að draga form í viðeigandi kassa. Skemmtileg tónlist í bakgrunni sem Freydísi fellur vel, þó að hún sé ekki mjög góð í leiknum sjálfum.
- Kids Can Match Animals - Minnisleikur - ÞAÐ koma dýrahljóð þegar maður snýr spjöldunum við. Byrjað á fjórum kortum í fyrsta borði og svo fjölgar þeim alltaf, svo þetta verður hratt dálítið erfitt - en þá byrjar maður bara upp á nýtt!
- Talking Tom Cat - Þessi kisa endurtekur það sem maður segir við hann heldur hjáróma röddu, sem er fjarska sniðugt. Svo getur maður klappað henni og potað í hana.
- Toddler Counting - börnin eiga að pota í hluti á skjánum og telja þá þannig. Tölvan telur auðvitað á ensku, svo þetta er ekki mjög gagnlegt fyrir íslensk börn, en Freydísi virðist finnast það mjög fullnægjandi að pota í alla kettina/birnina/kubbana á skjánum þar til er klappað fyrir góða frammistöðu. Hlekkurinn er á sýnishorn, en við keyptum fulla útgáfu.
- Dress Up Baby Free - Dúkkulísuleikur - maður velur dúkkuna, getur svo breytt útliti hennar og valið á hana föt og fylgihluti. Skemmtileg tónlist og fallegar myndir.
- Baby Finger - algjörlega sturlað forrit, maður potar í skjáinn og fær random form og random hljóð og potar svo aftur og þá kemur aftur random hljóð og formið hverfur... Virðist hugsað til þess að kenna börnum prinsippið á bakvið snertiskjáinn, en barnið er stórhrifið af þessu þó að það hafi fyrir löngu áttað sig á eðliseiginleikum skjásins.
- Fun Bubbles Lite - það er mjög gaman að búa til marglitar sápukúlur og sprengja þær svo. Þetta er ókeypis útgáfa og hún er frekar leiðinleg, litlir puttar eiga auðvelt með að rekast í flipa með auglýsingum. Við splæstum að lokum heilum dollar í að losna við þær, því það er svo gaman að sýsla með sápukúlurnar.
- Toddler's Seek and Find: My animals - stelpan er að byrja að kunna að meta þetta forrit, en það er ekki alveg komið. Það sýnir sveitabæ og hægt er að ýta á ýmsa hluta myndarinnar til að glæða þá lífi. Hægt að kaupa fleiri staði, en sveitabærinn er ókeypis.
- My Scene - rafræn margnota límmiðabók - maður getur sett tré og dýr og allskonar inn á bakgrunn. Þetta er takmörkuð útgáfa, svo er hægt að kaupa meira. Þetta er annað forrit sem Freydís kann ekki alveg að meta ennþá, en ég held að hún muni gera það innan skamms.
- Sock Puppets - Fjölskyldan getur sett upp sín eigin sokkabrúðuleikrit, mjög sniðugt! Fyndnar raddir og mismunandi umhverfi eftir smag og behag. Og engin smá pressa á foreldrana að vera sniðugir í 30 sekúndna leikþáttum!
- Peekaboo Barn - einnig eru til Peekaboo Forest, og Peekaboo Wild. Mögulega fleiri. Peekaboo Barn er samt langskemmtilegast og þar á eftir Peekaboo Wild. Þetta eru einu forritin á þessum lista sem kosta eitthvað - tvo dollara stykkið. Athugið að börnin geta mögulega óvært lært dýraheiti á ensku eftir notkun á þeim
Við þiggjum allar ábendingar um fleira sem er sniðugt :) |
|
|
| Um margt að hugsa |
[Sep. 17th, 2011|10:01 am] |
Lýsing á því hvernig það getur birst að hafa of mikið að gera:
- Maður kaupir fullt af grænmeti
- Ætlar að gera súpu
- Hefur aldrei líkamlega eða andlega orku í súpugerð
- Druslast loksins til að gera marga lítra af indælli grænmetissúpu, af tómu samviskubiti. Yay!
- Eyðileggur svo alla lítrana með því að hafa hvorki líkamlega né andlega orku til að koma henni úr pottinum og í plastdalla í frystinum, svo súpupotturinn stendur í heila viku ísskápnum þar til innihaldið skemmist
Nú snýst þetta augljóslega ekki um tíma. Það hefði tekið... 10 mínútur að ganga frá súpunni. Þetta snýst um framkvæmdaorku. Að þegar verkefnalistinn er orðinn ákveðið langur er bara ekki hægt að bæta svo mikið sem einu atriði enn á hann.
En mér líður samt eins og hálfvita. Og fæ engin húsmóðurverðlaun. |
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
| |
|
|
